خطاكارى ، ديگر كسى خطا نمىكند و با اين حال چه فائده اى در ايمان به معارف حقه و چه اثرى در اعمال صالحه خواهد بود ؟ چون بعد از رفع اين محذور نزول مغفرت و رحمت بر مردم چه مؤمنشان و چه كافرشان ، چه صالح و چه طالحشان واجب مىشود ، ديگر فرقى ميان اتقى الأتقياء و اشقى الاشقياء نخواهد بود ، چون قبل از رفع خطيئه هر دو صنف اهل هلاكت و بعد از رفع خطيئه به وسيله فدا هر دو مشمول رحمت خواهند بود . اگر كسى به طرفدارى از بولس و امثال او برخاسته و بگويد : اينطور نيست كه فدا هيچ اثرى نداشته باشد بلكه با فدا شدن مسيح دعوت دينى سودمند مىشود و كسانى كه به مسيح ايمان آورند از ايمان خود بهره مند مىشوند ، هم چنان كه خود مسيح به اين معنا بشارت داده و در انجيل « 1 » گفته است : « من به شما مىگويم كسى كه امروز در برابر مردم به نفع من ( و به حقانيت دعوت من ) اعتراف كند فردا همه فرزندان انسان در برابر ملائكه خدا ايمان او را تصديق و بدان اعتراف خواهند كرد و كسى كه ( دعوت ) مرا در برابر مردم منكر شود انسانها هم در برابر ملائكه خدا منكر او مىشوند و هر كس كه كلمه ناهنجارى در باره فرزند انسان بگويد ، آمرزيده خواهد شد ، اما كسى كه نسبت به روح القدس سخن ناهنجارى بگويد بخشوده نمىشود » . در پاسخش مىگوئيم : علاوه بر اينكه اين سخن مناقض گفتارى است كه قبلا از رساله يوحنا نقل كرديم كه گفت : « اى فرزندان من ، اين كلمات را به سوى شما مىنويسم تا خطا نكنيد و اگر احيانا كسى از شما خطا كرد من نزد پروردگار وكيل عادلى دارم و آن يسوع مسيح است كه نه تنها كفاره گناه ما است بلكه كفاره گناهان همه عالم است » ، تمامى اصول گذشته را هم باطل مىكند ، چون با اين فرض از آدم گرفته تا قيامت كسى آمرزيده نمىشود ، مگر عده اى معدود ، يعنى همانهايى كه به مسيح و روح ايمان آورده باشند ، آن هم نه همه هفتاد و دو فرقه آنان بلكه يك فرقه از هفتاد و چند فرقه ، و بقيه مردم همه مشمول هلاكت دائم مىشوند و در اين بين نمىدانيم چه بر سر انبياى گرامى كه قبل از مسيح بودند مىآيد و مؤمنين از امتهاى ايشان چه سرنوشتى خواهند داشت ، و نمىفهميم اين دعوتى كه انبياى نامبرده داشته‌اند ، چگونه دعوتى و چگونه حكمى بوده ، آيا در دعوت خود راستگو بوده‌اند يا دروغگو ؟ و اگر دروغگو بوده‌اند ، پس چرا انجيلهاى چهارگانه و تورات دعوت آنان را تصديق كرد ؟ با

--> ( 1 ) لوقا اصحاح دوازدهم .